Plan badania wilgotności płyty betonowej lub plan na wypadek awarii

Nadmierna wilgoć w betonie pozostaje kosztownym problemem dla instalatorów podłóg. Szacuje się, że uszkodzenia podłóg spowodowane wilgocią 2.4 $ miliardów rocznie w Stanach Zjednoczonych.

Wielu z tych usterek można uniknąć lub ograniczyć ich skutki, odpowiednio badając wilgotność betonu przed ułożeniem podłogi.

• Opcje badania wilgotności płyt betonowych
• Badanie RH in situ
• Zapewnienie, że dokumentacja projektu określa właściwy test wilgotności betonu

Wartość ochronna testów wilgotności jest często podważana przez niedbałe lub nieistniejące planowanie testów, a także przez ich nieprawidłowe przeprowadzenie. Niedostateczne planowanie lub specyfikacja może skutkować stosowaniem drugorzędnej, zawodnej metody testowania. Badanie wilgotności względnej (RH) in situ to metoda o najsilniejszym potwierdzeniu naukowym.

Nieprawidłowe zbadanie płyty, nawet przy zastosowaniu dokładnej metody, zawsze prowadzi do błędnych odczytów.

Dlatego badanie wilgotności względnej należy przeprowadzać zgodnie z ASTM F2170 (Standardowa metoda testowa do określania wilgotności względnej w płytach betonowych przy użyciu sond in situ) z wykorzystaniem niezawodnego systemu testowania wilgotności względnej.

Dokładna metoda badania może, ale nie musi, być określona w dokumentacji projektu. Tak czy inaczej, brak określenia właściwych metod badania naraża każdego, kto dotykał betonu lub podłogi, na ryzyko uszkodzenia w wyniku wilgoci.

Umieszczenie w dokumentacji projektu zarówno normy ASTM F2170, jak i konkretnego badania RH jest najskuteczniejszym sposobem zapewnienia ochrony sobie i swojemu zespołowi.

Opcje badania wilgotności płyt betonowych

• Mierniki wilgotności betonu
• Badanie chlorku wapnia (CaCl)
• Badanie wilgotności względnej in situ

Jak wspomniano powyżej, badanie wilgotności względnej to metoda, która dostarcza wiarygodnych i dokładnych odczytów, pozwalających podjąć decyzję o tym, kiedy ułożyć podłogę lub podjąć działania naprawcze. Warto jednak zapoznać się z obiema popularnymi metodami, aby zrozumieć, jak działają i co każda z nich mówi, a czego nie.

Miernik wilgotności betonu i ASTM F2659

Miernik wilgotności betonu jest przydatnym narzędziem do wstępnej kontroli wilgotności względnej poszczególnych obszarów płyty. Używany w ten sposób, poprawia skuteczność badań wilgotności względnej in situ, z powodów opisanych poniżej.

Wilgotnościomierz nie umożliwia pomiaru ilościowego, dlatego nie powie Ci, czy płyta jest gotowa do położenia podłogi.

Miernik wilgotności betonu dokonuje jakościowego pomiaru określonego obszaru w odniesieniu do ogólnego stanu płyty. Nie mierzy on poziomu wilgotności płyty i z pewnością nie generuje odczytu, który odzwierciedlałby stan, jaki będzie on miał po uszczelnieniu płyty pod posadzką.

Odczytuje tylko górną warstwę płyty o grubości około pół cala. Wilgotność betonu nie jest równomierna w całej objętości, zarówno ze względu na sposób, w jaki wilgoć przemieszcza się przez beton, jak i na zróżnicowaną mieszankę w obrębie tej samej płyty. Odczyt wierzchniej warstwy w jednym miejscu nie pozwala na ustalenie rzeczywistego stanu płyty.

Znormalizowane stosowanie mierników wilgotności betonu jest regulowane przez ASTM F2659 (Standardowy przewodnik wstępnej oceny porównawczej stanu wilgotności betonu, cementu gipsowego i innych płyt podłogowych oraz wylewek przy użyciu nieniszczącego elektronicznego miernika wilgotności).

Wytyczne F2659 stanowią:

Niniejszy przewodnik nie ma na celu dostarczenia wyników ilościowych jako podstawy do akceptacji podłogi pod montaż systemów wykończeniowych wrażliwych na wilgoć. Metody badawcze F1869, F2170 lub F2420 dostarczają informacji ilościowych pozwalających określić, czy poziom wilgotności mieści się w określonych granicach.

Norma ASTM F2170 odnosi się do badania wilgotności względnej in situ, a norma ASTM F1869 do badania chlorku wapnia (CaCl). Norma F2420 regulowała niektóre zastosowania badania wilgotności względnej, ale została wycofana w 2014 roku. Normy F2170 i F1869 zostały omówione poniżej. ASTM jasno wskazuje, że elektroniczne mierniki wilgotności nie powinny być używane do określania, czy płyta nadaje się do posadzek.

Test chlorku wapnia i ASTM F1869

Najwcześniejsza udokumentowana wzmianka o test chlorku wapnia pochodzi z książki Armstronga o montażu linoleum, opublikowanej w 1941 roku, w której nazwano to „testem wilgoci”. Instalatorzy umieścili na płycie pokryte kryształy i następnego dnia sprawdzili, czy wchłonęły wilgoć.

W latach 1960. inżynierowie ujednolicili sposób określania tych pomiarów, zamiast opierać się na ocenie wizualnej. Wzór wykorzystywał różnice mas w kryształach do obliczania szybkości emisji pary wodnej (MVER) z płyty.

Dokumentacja z lat 1960. XX wieku często podawała MVER na poziomie dwóch do trzech funtów; w latach 1990. XX wieku wielu producentów podłóg podniosło dopuszczalną wartość do pięciu funtów.

Test CaCl1998 został ujednolicony w XNUMX r. wraz z przyjęciem ASTM F1869 (Standardowa metoda pomiaru szybkości emisji pary wodnej z podłoża betonowego przy użyciu bezwodnego chlorku wapnia).

Zgodnie z normą F1869 kryształy są ważone przed umieszczeniem na płycie i przykryciem, a następnie ważone ponownie po 60–72 godzinach w celu określenia MVER płyty. Zgodnie z wytycznymi „ilość wilgoci wyraża się jako szybkość emisji pary wodnej, mierzoną w funtach wilgoci na wysokości 1000 stóp”.² obszar…"

Instrukcje producenta, które odnoszą się do normy F1869, określają dopuszczalny zakres MVER dla ich podłóg. Bez tych instrukcji, standard branżowy wynosi trzy funty (ok. 1,4 kg), chociaż F1869 jest metodą badawczą i nie ustala własnego limitu zaliczenia/niezaliczenia. Aktualizacja normy F1869 zabrania stosowania testu CaCl w przypadku betonu na bazie gipsu lub lekkiego kruszywa.

CTLGroup przez dekadę prowadził testy testu CaCl2, aby określić, jak dokładnie MVER odzwierciedla wilgotność płyt betonowych. Według Howarda Kanare, ówczesnego starszego naukowca CTLGroup oraz przewodniczącego i autora normy ASTM F2170, test CaCl2 może być zawodny, dając zarówno fałszywie wysokie, jak i fałszywie niskie wyniki.

W jednym z testów firma CTLGroup zmierzyła cztery płyty betonowe, które przez lata utrzymywały się w stanie stabilnym przy wilgotności 50%. Zgodnie z wytycznymi F1869, testy CaCl2 wykazały MVER między 2.5 a 4 funty (ok. 1,1–1,8 kg), co wskazywało, że środek osuszający wysysał więcej wilgoci niż beton emitował – fałszywie dodatni wynik. Wyniki tych testów są udokumentowane w Specjalista ds. budowy.

Był to jeden z licznych testów laboratoryjnych i terenowych Grupa CTL Przeprowadzono badania dotyczące testu CaCl2 i MVER jako wskaźnika wilgotności betonu. Według Kanare, CTLGroup wskazało sześć powodów, dla których MVER „cierpi na poważne niedobory”.

1. W momencie opracowywania norm nie istniały żadne podstawy naukowe dla tych norm, dlatego MVER jako miara wilgotności nie ma podstaw ilościowych.
2. Zestawów MVER nie można kalibrować, przez co nie da się określić ich dokładności.
3. Badanie mierzy wilgotność tylko na powierzchni płyty i nie dostarcza żadnych informacji na temat wilgotności poniżej.
4. Badanie CaCl2 nie pozwala na dokładny pomiar MVER; często zdarzają się zarówno odczyty fałszywie dodatnie, jak i fałszywie ujemne.
5. Warunki otoczenia wpływają na wyniki. Kryształy pochłaniają wilgoć z powietrza, która następnie jest przypisywana wilgoci zawartej w betonie.
6. Niektóre ograniczenia MVER nie uwzględniają wpływu klejów na długoterminową wydajność podłogi.

Trzecia wada – test CaCl mierzy tylko wilgotność powierzchniową – ma znaczenie, ponieważ wilgoć przemieszcza się przez beton i nie wyrównuje się, dopóki płyta nie zostanie uszczelniona.

Pomiar powierzchni, nawet dokładny, niewiele powie o wilgotności pod nią. A to właśnie nadmiar wilgoci pod powierzchnią później przedostaje się do wykładzin podłogowych zainstalowanych zbyt wcześnie.

Związany z tym problem polega na tym, że wilgotność powierzchniowa słabo koreluje z wilgocią pozostającą w płycie po ułożeniu podłogi. Po ułożeniu podłogi wilgoć przestaje parować, a pozostała część równoważy się w całej płycie.

Ta pozostała wilgoć decyduje o tym, czy podłoga ulegnie uszkodzeniu w przyszłości. Unosi się ona do góry, nie parując, przenosząc parę wodną i substancje chemiczne, które gromadzą się między powierzchnią płyty a podłogą.

Odczyt obejmujący tylko powierzchnię w danym momencie czasu niewiele mówi o stanie płyty po jej uszczelnieniu.

Test CaCl2 jest nadal stosowany pomimo udokumentowanych niedociągnięć, częściowo w przekonaniu, że jest tańszy niż test RH. Zestaw rzeczywiście jest tańszy.

Badanie CaCl2 jest jednak o wiele bardziej pracochłonne, co przekłada się na wyższe koszty bezpośrednie niż badanie wilgotności względnej, a także wyższe koszty pośrednie wynikające z nieefektywnego wykorzystania czasu i pracy.

Test CaCl2 ma również dłuższą historię badań terenowych niż test wilgotności względnej, co niektórzy mogą błędnie uznać za bardziej wiarygodne. Wielu producentów podłóg nadal podaje dopuszczalny MVER w ramach gwarancji, co potwierdza to wrażenie.

Test RH in situ i ASTM F2170

Prace na Uniwersytecie w Lund w Szwecji w latach 1990. XX wieku odegrały kluczową rolę w opracowaniu metody pomiaru wilgotności względnej in situ, stosowanej do dziś. Naukowcy zbadali poziom wilgotności względnej w płycie i jego związek z równowagową wilgotnością (EMC) płyty po ułożeniu podłogi, a także określili głębokość, na której czujnik wilgotności względnej odczytuje wartość procentową odzwierciedlającą EMC płyty po jej uszczelnieniu.

W przypadku płyt wylewanych na gruncie, głębokość ta wynosi 40% grubości płyty; w przypadku płyt suszonych obustronnie, wynosi 20%. Pierwsze stowarzyszenia branżowe, które wydały normy dla płyt wylewanych na miejscu, Badanie wilgotności względnej byli w Szwecji i Finlandii.

Normy te, potocznie nazywane „Nordtest”, opublikowano w 1995 r. ASTM wykorzystało Nordtest jako podstawę normy F2170, zatwierdzonej po raz pierwszy w 2002 r.

Zakres walidacji naukowej stanowi istotną różnicę między historiami F1869 i F2170. Test CaCl2 i jego standaryzacja opierały się na doświadczeniu anegdotycznym, a późniejsze testy kontrolne ujawniły jego słabości. Badanie wilgotności względnej in situ zostało opracowane na podstawie badań naukowych, a następnie wdrożono standardy do użytku w terenie.

Dalsze testy pogłębiły naszą wiedzę na temat tej metody i doprowadziły do ​​aktualizacji normy F2170. Pierwotna norma wymagała odczekania 72 godzin, aż powietrze w otworze pomiarowym osiągnie stan równowagi, zanim można było wykonać odczyt zgodny z normą ASTM.

Badanie precyzji i błędów zlecone przez ASTM i przeprowadzone przez niezależne laboratorium miało na celu sprawdzenie skuteczności 72-godzinnego okresu, poprzez dokonywanie odczytów w wielu odstępach czasu w celu śledzenia różnic w stosunku do wymaganego odczytu z 72 godzin.

Odczyty wykonane po 24 godzinach okazały się statystycznie równoważne tym wykonanym po 72 godzinach. Sporadyczne odchylenia były na tyle niewielkie, że nie miały wpływu na dane statystyczne, co sprawiło, że wymóg 72 godzin stał się bezprzedmiotowy.

ASTM zaktualizował normę F2170, umożliwiając odczyty zgodne z normą 24 godziny po włożeniu czujnika. Dzięki temu pomiar wilgotności względnej in situ jest najszybszą z tych metod, ponieważ użytkownicy F1869 muszą odczekać co najmniej 60 godzin na odczyt zgodny z normą.

Najważniejszą różnicą między tymi dwiema metodami jest to, co mierzą. Test CaCl2 mierzy wilgotność powierzchniową, natomiast parametry pod powierzchnią pozwalają przewidzieć wydajność.

Czujnik wilgotności względnej in situ mierzy wilgotność względną i temperaturę wewnątrz płyty, dzięki czemu jest w stanie określić stan wilgotności płyty po ułożeniu podłogi.

Potwierdzona niezawodność zestawów testowych RH

Badania naukowe dotyczące pomiaru wilgotności względnej in situ oznaczają również, że zestawy do pomiaru wilgotności względnej można kalibrować zgodnie z identyfikowalnymi normami krajowymi. Brak możliwości kalibracji sprzętu MVER był jedną z głównych słabości testu CaCl2 w badaniach CTLGroup. Bez kalibracji nie ma możliwości weryfikacji, czy sprzęt zwraca dokładny odczyt.

Badanie wilgotności względnej in situ: dokładne i szybkie

Najbardziej niezawodna opcja jest w tym przypadku również najszybsza, co nie zawsze się sprawdza.

Zmodyfikowany F2170 wymaga jedynie 24-godzinnego okresu oczekiwania, podczas gdy F1869 nadal wymaga co najmniej 60 godzin, zanim będzie można wykonać odczyt kwalifikujący do podjęcia decyzji.

Zestawy do pomiaru wilgotności względnej in situ mogą również uprościć instalację i zbieranie danych, co jeszcze bardziej skraca czas pomiaru wilgotności.

Liczniki Wagnera Rapid RH^® L6 Montaż czujników zajmuje kilka minut: wywierć otwór, wyczyść go i włóż czujnik. Natomiast testy CaCl wymagają starannego przygotowania, aby uszczelnić kryształy pod pokrywą.

System Rapid RH L6 zawiera również opcjonalne akcesoria i bezpłatne aplikacje mobilne, które usprawniają lub automatyzują zbieranie danych i raportowanie F2170. Zebrane dane umożliwiają również analizę trendów, która pokazuje, jak schnie konkretna płyta, a nie tylko jej aktualny stan.

F2170 określa liczba czujników RH na podstawie powierzchni płyty, w tym miejsca, w którym należy umieścić określone czujniki. miernik wilgotności betonu pomaga zidentyfikować problematyczne punkty w obrębie lokalizacji testowej, dzięki czemu otrzymują one uwagę, na jaką zasługują.

Poszukaj miernika, który mierzy wilgotność poniżej powierzchni, takiego jak bezigłowy miernik wilgotności betonu C555 firmy Wagner Meters, który mierzy wilgotność do 0.5 cala (12,7 cm) w płycie. Podaje on porównawczy poziom wilgotności w danym miejscu, który pokazuje, gdzie płyta zatrzymuje najwięcej wilgoci.

Zapewnienie, że dokumentacja projektu określa właściwy test wilgotności betonu

Badanie wilgotności względnej in situ jest bardziej niezawodną i szybszą metodą, a test CaCl2 wciąż ma swoich zwolenników. Generalni wykonawcy i instalatorzy podłóg zazwyczaj wybierają test, który im najbardziej odpowiada, a nikt nie chce tracić czasu po wylaniu betonu na kłótnie o to, który test zastosować.

Naleganie na przeprowadzenie testu RH in situ zgodnego z normą F2170 jest momentem, w którym specyfikacja projektu jest gotowa. Wskazanie normy i systemu testowego w dokumentacji projektowej rozstrzyga sprawę, zanim stanie się ona przedmiotem sporu.

Pobierz Szybka lista kontrolna RH ASTM F2170.

Ostatnia aktualizacja 17 września 2026 r.