Wideo 8 – Wilgotność względna – najprzydatniejsza metoda pomiaru?
Przejdźmy więc do omówienia, czym jest wilgotność względna, dlaczego jest przydatna, dlaczego powinniśmy jej zaufać. Najpierw zrozummy trochę, czym właściwie jest wilgotność względna.
Wilgotność względna to stosunek ilości wilgoci faktycznie znajdującej się w atmosferze do ilości, jaką powietrze mogłoby pomieścić. Mówiąc prościej, wilgotność względna, którą mierzymy w betonie, jest bardzo podobna do wilgotności, którą czujesz w powietrzu, gdy chodzisz na zewnątrz. W wilgotny dzień, powietrze wydaje się wilgotne. Wilgotność jest wyższa. W suchy dzień, jest bardziej komfortowo. Dokładnie to dzieje się w otworze, który możemy wywiercić w betonie.
Mówiąc technicznie, wilgotność względna to stosunek rzeczywistego ciśnienia pary wodnej w powietrzu do nasycenia parą wodną. Ponownie, ogólnie rzecz biorąc, jest to ilość wilgoci, którą odczuwamy w powietrzu w porównaniu do tego, co powietrze mogłoby pomieścić, gdyby było nasycone. Kiedy wiercimy otwór w betonie i umieszczamy tam czujnik wilgoci, po prostu mierzymy wilgotność względną w tym otworze w betonie.
Okej. Przejdźmy dalej i porozmawiajmy o tym, dlaczego wilgotność względna jest naprawdę użyteczną techniką. Na tym kolejnym slajdzie widzimy schematyczny diagram systemu podłogi betonowej. Szary obszar przedstawia beton. Są małe niebieskie bąbelki przedstawiające wilgoć w płycie. Pod płytą znajduje się opóźniacz pary wodnej. Pomysł z opóźniaczem pary wodnej polega na tym, że odcina on komunikację wilgoci między podłożem a betonem. Więc nie ma żadnego przepływu wilgoci lub jest bardzo mało przepływu wilgoci z gruntu do płyty. Interesuje nas tylko wysychanie samego betonu.
Na górze obrazka widzimy bańkę, która wskazuje, że szybkość wysychania betonu na powierzchni zależy od trzech rzeczy. Przede wszystkim wilgotności względnej powietrza nad betonem, temperatury i przepływu powietrza przez powierzchnię. Jeśli chcemy zmaksymalizować wysychanie płyty betonowej, musimy mieć suche środowisko. Najniższą możliwą wilgotność względną nad podłogą, cieplejsze powietrze i poruszać powietrzem. Jeśli możemy zrobić te trzy rzeczy, możemy przyspieszyć wysychanie podłogi.
Teraz, w budynku w trakcie budowy, zanim wszystko zostanie zamknięte, te warunki otoczenia będą się zmieniać z dnia na dzień. Czasami będzie chłodniej i sucho, a czasami cieplej i mokro. Wilgoć będzie faktycznie przepływać z powietrza do betonu, gdy powietrze będzie bardziej wilgotne, a beton bardziej suchy. Gdy powietrze będzie bardziej suche, wilgoć z betonu będzie się z niego wydostawać. Tak więc, z dnia na dzień, z godziny na godzinę, zauważysz, że wilgoć przemieszcza się do wewnątrz i na zewnątrz betonu. Mamy slajd, który obejrzymy za kilka minut, który pokazuje to nieco bardziej szczegółowo.
Na następnym slajdzie widać, że beton zaczyna wysychać, a schematycznie przedstawiamy to jako wilgoć w betonie przemieszczającą się na powierzchnię. Istnieją w rzeczywistości trzy różne tryby, przez które przechodzi beton w procesie wysychania. Po pierwsze, zaczynając od tego, że beton jest mokry i świeżo położony i pełen ciekłej wody, ta ciekła woda musi odparować na powierzchni. W końcu, gdy ta ciekła woda na powierzchni zniknie, ciekła woda nieco głębiej zaczyna się przemieszczać, a ostatecznie para wodna dyfunduje z głębi betonu w górę przez beton i odparowuje na powierzchni.
Wniosek z tego jest taki, że beton musi najpierw wyschnąć na powierzchni, zanim wilgoć będzie mogła wydostać się z głębi. Tak więc w dowolnym momencie, jak widać na następnym slajdzie, beton będzie bardziej suchy na powierzchni i bardziej mokry w głębi. Dotyczy to praktycznie każdej płyty betonowej po jej wyschnięciu przez kilka dni lub wiele miesięcy. Powierzchnia betonu będzie miała tendencję do równowagi z powietrzem. Spód betonu będzie miał tendencję do większej wilgotności.
Jedynym sposobem na uzyskanie prawdziwego obrazu wilgotności jest włożenie sondy do betonu i faktyczny pomiar wilgoci w jego wnętrzu. Jeśli pójdziemy dalej i położymy wykładzinę podłogową na tej płycie, jak pokazano na następnym slajdzie, ta wykładzina podłogowa i klej lub jeśli to powłoka, początkowo widzi to, co było bardziej suchą powierzchnią, i nie widzi całej tej wilgoci głębiej w betonie.
Wprowadzę tutaj małą animację w ruch, naciskając przycisk i przechodząc do następnego slajdu. Widzisz, jak wilgoć rozprzestrzeniła się teraz przez płytę. To, co pierwotnie było bardziej suche na górze, jest teraz bardziej mokre, a gdybyś wykonał test powierzchniowy, taki jak chlorek wapnia lub miernik ręczny, mógłbyś pomyśleć, że beton jest suchy. Ale głębiej miałeś wyższy poziom wilgoci, która teraz przesunęła się w górę. Płyta jest mniej więcej zrównoważona, a jeśli płyta ma taką samą temperaturę od góry do dołu, wilgoć ostatecznie będzie taka sama od góry do dołu.
W prawdziwym świecie zauważamy bardzo niewielki gradient, może 1%, 2% lub 3% suchszy na górze, pod wykładzinami lub powłokami podłogowymi i nieco bardziej wilgotny głębiej na dole. Powodem jest to, że spód płyty podłogowej jest zwykle nieco chłodniejszy niż powierzchnia, ponieważ styka się z glebą lub podłożem.
Na następnym slajdzie pokażemy, gdzie umieścić sondę wilgotności względnej. Dlaczego umieszczamy ją na określonej głębokości? Ten slajd pokazuje rozkład wilgoci od góry betonu głębiej w dół. Można zobaczyć, że jest bardziej sucho na górze i wilgotniej na dole. Jeśli przejdziesz na głębokość około 40% i umieścisz sondę na tej głębokości, to jest wartość, która ostatecznie wyrówna się w całej płycie po przykryciu jej wykładziną podłogową.
Liczba ta opiera się w rzeczywistości na standardzie opracowanym w Skandynawii na Uniwersytecie w Lund w Szwecji. Odkryli, mierząc beton, że wilgotność względna na poziomie około 40% głębokości ostatecznie osiągnie równowagę. To bardzo ułatwia nam sprawę. W płycie o grubości 5 cali wiercisz otwór o głębokości 2 cali. Jeśli płyta jest trochę głębsza, wiercisz trochę głębiej. W ten sposób mierzysz prawdziwy obraz wilgoci, który ostatecznie będzie widoczny na wykładzinie podłogowej, kleju lub powłoce na powierzchni.